Peter Daris

24 maart 2016

Het is woensdagavond 20.15 uur als mijn telefoon gaat. Ik neem hem aan en ik hoor aan de andere kant een vriendelijke vrouwenstem die zich voorstelt als Monique. Ze legt mij uit dat ze belt namens een oudere dame, haar man is ziek en zal binnenkort overlijden. Mevrouw wil graag praten over het komende afscheid en weet niet zo goed hoe en waar te beginnen. Ik spreek met haar af dat ik de volgende ochtend om 10.30 uur op de afgesproken plaats zal zijn.
Even voor half elf sta ik voor een mooi jaren 30 huis aan de rand van Arnhem en bel aan. Ik word vriendelijk ontvangen door Monique, ze blijkt van de thuiszorg te zijn. Ze nodigd me uit door te lopen naar de kamer en daar zit een wat oudere dame in een leunstoel voor het raam en ze zegt me gedag. Als ik om me heen kijk, krijg ik een gevoel alsof ik thuis bij mijn ouders ben, veel spullen die binnen staan komen vertrouwt over en zijn herkenbaar. Ik geef mevrouw een hand en stel mezelf voor. Zeg maar Nelly zegt de lieve vrouw tegen mij, mevrouw klinkt zo oud. Al snel vertelt ze dat haar man al enige tijd ziek is en dat het einde nadert. We praten wat over haar man en wat alledaagse dingen. Ik weet niet zo goed wat ik allemaal moet vertellen, maar dat zult u wel weten zegt Nelly en begint zachtjes te huilen. Ik neem haar hand in de mijne en zeg dat ik haar met het verhaal dat ze graag wil vertellen ga helpen. Als haar tranen wat gedroogd zijn zegt ze, ik zou mijn man nog zoveel willen vertellen, maar ja hij zegt zelf niet meer zoveel. Ik vraag haar hoe ze het zou vinden als we bij haar man gingen zitten zodat ze in zijn aanwezigheid haar verhaal kan vertellen. (Willem, zo heet haar man, ligt in het achterste deel van de kamer en suite op een bed). Nelly zegt dat ze het een goed idee vindt, als ik bij hem zit komt het vanzelf wel zegt ze. Het is fijn om bij hem te zijn. Ik neem mijn blanco schrijfblok mee en we verhuizen naar het andere deel van de kamer. Nelly gaat naast haar man zitten en ik voel de warmte van de liefde die ze voor haar man heeft. Ze pakt voorzichtig zijn hand vast en vertelt wie ik ben en wat ik kom doen. Willem kijkt mij aan en glimlacht.
Zodra ik zit begint Nelly tegen haar man te praten, hoeveel ze van hem houdt en hoe fijn ze het met hem heeft. Ze vertelt hem dat ze nog vaak denkt aan toen ze jong waren en ze samen gingen dansen, hoe mooi en fijn de bruiloft was, dat ze zo graag kinderen en kleinkinderen had gewild, hoe fijn het was dat hij altijd voor haar zorgde en dat hij zo hard gewerkt heeft. Maar, zegt Nelly ik vond het minder fijn dat je in huis wat minder deed, je had best af en toe de ramen kunnen zemen of stofzuigen, ik moest het altijd 10 keer aan je vragen. Ze kijkt me aan en ik moet eigenlijk best een beetje lachen.
Ze vertelt Willem dat ze hem heel erg zal gaan missen, maar ook dat ze hoopt dat hij straks van daarboven nog een beetje op haar zal letten.
Willem kijkt haar aan en zegt, dat komt goed en er komt een glimlach op zijn gezicht.
Als Nelly klaar is met haar verhaal tegen Willem, draait ze zich naar mij toe en zegt, zullen we nu aan het verhaal beginnen?
Ik sta op en loop naar haar toe, ik leg een hand op haar schouder en zeg, ik heb het mooiste verhaal ooit gehoord en ik kan, als u het goed vindt er een heel mooi levensverhaal van maken.
Dat doe jij maar jongen, zegt Nelly tegen mij en dan gaan we nu koffie drinken. Ze staat kordaat op en loopt naar haar stoel!
Ik heb echt het mooiste vak wat er bestaat en ben blij dat ik dit mee mag maken. Ik heb echte liefde gevoeld tussen Nelly en Willem

scan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *