Wat een boer niet kent….

Lief, zorgzaam, eenvoudig en eerlijk. Zo omschrijven zijn kinderen en zijn vrouw, Gerrit.

Gerrit was pas 83 jaar en boer in hart en nieren, kerngezond en zoals hij zelf zei in de bloei van zijn leven. Geboren op 3 maart 1933 in een arbeidersgezin onder de rook van Nijmegen. Opgegroeid met 5 broers en 4 zussen. Er was geen rijkdom in het gezin qua geld, maar er was altijd te eten en ze hebben ontzettend veel plezier gehad. Gerrit had van huis uit geenszins ook maar ergens raakvlakken met het boerenleven, maar als hij even de kans had was hij buiten, in het bos of op de boerderij van Jan een neef van zijn vader. Hij hielp al op jonge leeftijd met melken en hooien en eieren rapen was zijn lust en zijn leven. Gerrit had een mooie jeugd, leerde het metselaars vak en ging op zijn 15e werken in de bouw.  Op zijn 19e leerde hij Anna kennen, het was liefde op het eerste gezicht. Niet alleen omdat Anna een mooie meid was, maar ze kwam van de boerderij en dat beviel Gerrit wel. Hij zag zichzelf al werken op het land en tussen de koeien, alles liever dan tot aan zijn pensioen in de bouw blijven werken. Het was echter niet de bedoeling dat Anna de boerderij over zou nemen, dat zou haar oudste broer gaan doen. In 1956 besliste het noodlot anders. De broer van Anna kwam door een ongeval om het leven en Gerrit kreeg de kans om samen met Anna de boerderij over te nemen. Er werd getrouwd en Gerrit verhuisde naar de boerderij. Daar kreeg hij samen met Anna 4 kinderen, 1 zoon en 3 dochters. Het leven lachte het paar weer toe en de jaren verstreken. Het leven veranderde, er werd geautomatiseerd in de wereld, paard en ploeg moesten worden vervangen door een trekker, voor het melken kwamen er machines en de boekhouder deed zijn intrede. Allemaal zaken waarvan Gerrit ze zo lang mogelijk buiten de deur heeft gehouden. “Laat mij maar met mijn paard over het land lopen om te ploegen” en “die paar koeien melk ik wel met de hand, daar heb ik geen machine voor nodig.” Uiteindelijk ging hij op aandringen van zijn zoon Harm en zijn vrouw toch overstag en er werd gemoderniseerd op het bedrijf. Waar echter voor Gerrit niet gemoderniseerd werd, was in de keuken. Hij hield niet van rare eten buitenlandse eten. “Geef mij maar aardappelen, een goei stuk vlees en groenten”, was zijn uitspraak als Anna eens voorstelde om eens wat anders uit te proberen. Als zijn een van zijn kinderen hem uitnodigde om mee uit eten te gaan zei hij prompt, “niemand kookt zo lekker als ons moeder.” Op Gerrit was de uitspraak “wat een boer niet kent, dat eet hij niet” als op geen ander van toepassing. Inmiddels was de eeuwwisseling geweest en was het gezin aardig uitgebreid met 1 schoondochter, 2 schoonzoons en 7 kleinkinderen en besloten Gerrit en Anna dat het tijd werd om het rustiger aan te gaan doen. Harm ging met Jacqueline en hun kinderen naar de boerderij en Gerrit en Anna verhuisde naar een kleinere woning in de buurt van de boerderij. Ze kregen nu tijd voor andere dingen, dagjes uit met de kleinkinderen (wel thuis eten), kaarten, biljarten, gezellig op visite bij familie, Anna zag het al helemaal zitten. Gerrit zag dat ook zitten, maar pas nadat hij bij Harm op de boerderij was geweest en zeker wist dat alles op rolletjes liep. Loslaten was niet zijn sterkste kant. Tot op de laatste dag is Gerrit dat blijven doen, hij was nog op de boerderij geweest en niets leek erop dat dit zijn laatste bezoekje zou zijn. Thuis gekomen heeft hij samen met Anna nog gegeten en terwijl ze samen de boel aan het opruimen waren, zakte Gerrit in elkaar. Wat nu blijft zijn de herinneringen aan een bijzondere man, een fijne vader en fantastische opa. Nooit meer gaan we horen “wat een boer niet kent”, of “doe maar gewoon, dat is al gek genoeg.” Geen voetstappen meer van Gerrit op het erf. Als Harm hem vertelde van op hand zijnde veranderingen of een nieuwe aanwinst op de boerderij, nooit meer horen: “zou je dat wel doen jongen?” Nooit meer een hand op de schouder van Anna of de liefdevolle kus die ze altijd kreeg als hij wegging en zei “tot straks.” Nooit meer een knuffel van opa of een tientje kermisgeld. Nooit meer wij………Rust zacht!

scan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *